“ზოგჯერ სიმდიდრეა თავისუფალი საღამო, საყვარელ ადამიანთან გატარებული დრო, მშვიდად დალეული ჩაი…” – გერმანიაში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტი თეონა ღვინჯილია ემიგრაციაზე, ცხოვრებისეულ პრიორიტეტებსა და გამოცდილებაზე წერს, რომელთა ნამდვილ ფასსაც ხშირად მხოლოდ დრო გვასწავლის.
“გამოსასწორებელი კოლონია” ყოფილა ემიგრაცია…
ბოლო დღეებია ფიქრებში ისე ავიხლართე, გამახსენდა: “ფიქრი ყელზე გამოსმული დანაო” – მართალი ყოფილა…
რომელი საკუთარი თავი უფრო მომწონს, ვეღარ გამირკვევია, ის, თვითმფრინავის ტრაპზე ასვლამდე რომ ვიყავი, “გამოსასწორებელი”, თუ ის, ტრაპზე ასვლის შემდეგ რომ გავხდი – “გამოსწორებული”…
გამოსასწორებელი საკუთარი თავი მუდამ ლაქშერული ცხოვრებისკენ მიილტვოდა. ცხოვრების სიამე მხოლოდ ბრენდულ მაღაზიებსა და ვიტრინებში ეგულებოდა. სტუმრად წასვლას ბევრი ფულის დახარჯვისა და დახუნძლული პარკით მისვლის გარეშე თითქოს პატივისცემად არ მიიჩნევდა. სრულყოფილი დასვენება აუცილებლად მაღალი სტანდარტის სასტუმროს უკავშირდებოდა, ხოლო ბევრი „ელიტა“ მეგობარი თითქოს საკუთარი მნიშვნელოვნების დამადასტურებელი მოწმობა იყო.
და ასე შემიძლია უსასრულოდ ჩამოვთვალო ჩემი მაშინდელი მცდარი წარმოდგენები, ცხოვრების არასწორად წაკითხული წესები და ის პრიორიტეტები, რომელთა ნამდვილ ფასსაც მხოლოდ დრო გასწავლის.
ახლა სახლში რემონტი მაქვს, იმ სახლში, რომელიც ემიგრანტობის დასაწყისში შევიძინე. მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიყავი “გამოსწორებული”, თორემ ამ სიფრიფანა გოგოს ამდენს არ ავკიდებდი. ამდენ წელს საკუთარ თავს არ მოვპარავდი იმისთვის, რომ დღეს ერთი ოთახით მეტი მქონოდა. ბოლოს და ბოლოს, ერთი ოთახიც ხომ იმავე ფუნქციას ასრულებს, რასაც ხუთი-შვიდი?
ვაი, რომ გვიან მივხვდი, ამ ცხოვრებაში ზედმეტი არაფერია საჭირო. უფრო სწორად, ზედმეტი ყოველთვის რაღაც აუცილებელს გვართმევს: დროს, სიმშვიდეს, ახალგაზრდობას, საკუთარ თავს…
იმას, რასაც ასე გულმოდგინედ ვაგროვებთ, ვაშენებთ, ვაწყობთ და ვალამაზებთ, შეიძლება მის დასრულებამდე ჩვენ დავსრულდეთ, ან, უკეთეს შემთხვევაში, წლებმა მაინც დაასრულონ ჩვენი ახალგაზრდობა…
და მერე რა მნიშვნელობა აქვს, როკოკოს ფაიფურის ფინჯნით მივირთმევ ჩაის თუ ბაზარში ნაყიდი, გაურკვეველი შენადნობის ჭიქით? მთავარია, ჩაის დალევისას გული მქონდეს მშვიდად და ის ხელი, რომელსაც ფინჯანი უჭირავს, ჯერ კიდევ ახალგაზრდობის სითბოს გრძნობდეს…
სინანულმორეული და დარდმორეული ჩამოჯდები, როცა აღმოაჩენ, რომ საკუთარი ცხოვრების ულამაზესი წლების ამოღების ავტორი თავად ყოფილხარ. იქ ღიმილიც კი “შეყინულღიმილიანდება”, დოჩანაშვილისა არ იყოს…
აღარც სტუმრად დახუნძლული პარკით მისვლა მინდა, აღარც მეგობრების რაოდენობით საკუთარი თავის გაზომვა, აღარც ბრენდები და აღარც ესპანური მეტლახ-კაფელი. მინდა ზომიერება, სიმარტივე და ყველაფერში ის უხილავი ზღვარი, რომლის იქითაც ნივთები გვემატება, ცხოვრება კი გვაკლდება.
ახლა უკვე ვიცი, რომ სიმდიდრე ყოველთვის დაგროვილი ქონება არ არის. ზოგჯერ სიმდიდრეა თავისუფალი საღამო, საყვარელ ადამიანთან გატარებული დრო, მშვიდად დალეული ჩაი, საკუთარი სურვილით მიღებული გადაწყვეტილება და ის განცდა, რომ ცხოვრება შენს გვერდით კი არ გარბის, შენც მასთან ერთად ცხოვრობ.
ყოველი დღე გაკვეთილია, ოღონდ მხოლოდ მაშინ, თუ წინა დღისგან ნასწავლს ხვალინდელ დღეს არ დავახვედრებთ დავიწყებულს. გუშინდელმა გამოცდილებამ დღევანდელი უნდა შეგვცვალოს, დღევანდელმა კი ხვალინდელი მოლოდინის წინაშე უფრო ბრძენი და ფრთხილი დაგვაყენოს.
არ ვიცი, საბოლოოდ რამდენად „გამოვსწორდი“, მაგრამ ერთი რამ ნამდვილად ვისწავლე: ცხოვრებას ნივთების რაოდენობით, სახლის ოთახებითა და სხვის თვალში საკუთარი ფასით აღარ გავზომავ!
და თუ ოდესმე კიდევ რამე უნდა შევიძინო, პირველ რიგში დრო მინდა ვიყიდო… ოღონდ, სამწუხაროდ, ეს ერთადერთი რამ არის, რასაც ფულით ვერ იყიდი”- წერს სოციალურ ქსელში გერმანიაში მყოფი ქართველი ემიგრანტი თეონა ღვინჯილია.

