🥲 “საქართველო, მიყვარხარ” – ეპოქა, რომელიც მარადისობაში გადავიდა 🙏
ეპოქა დასრულდა – პატრიარქი არ იყო მხოლოდ ეკლესიის მეთაური… ის იყო სიმშვიდის ხმა ქაოსში, იმედის სინათლე ყველაზე ბნელ დღეებში.
დიახ, ეს არის ეპოქის დასასრული. ეპოქის, რომელიც გვასწავლიდა, რომ სირთულეების მიუხედავად, ქართველობას ყოველთვის აქვს ძალა, იდგეს ფეხზე, ილოცოს და ისევ იპოვოს გზა.
93 წლის ასაკში დასრულდა სიცოცხლე, მაგრამ არა მისი გავლენა. თითქმის ნახევარი საუკუნე – ის იდგა საქართველოს ეკლესიის სათავეში. ეს არ იყო მხოლოდ თანამდებობა. მისი მსახურება, სავსე იყო ტკივილით, პასუხისმგებლობით და უსაზღვრო სიყვარულით საკუთარი ხალხის მიმართ.
ილია მეორის ეპოქა დაემთხვა საქართველოს ერთ-ერთ ყველაზე რთულ პერიოდს – ომებს, კრიზისებს, შიდა დაპირისპირებასა და გაურკვევლობას. და სწორედ ამ დროს, როცა ქვეყანა ხშირად კარგავდა გზას, ის რჩებოდა გზის მაჩვენებლად. არ ყვიროდა, არ ჩქარობდა — უბრალოდ იდგა მტკიცედ და ამბობდა ისეთ სიტყვებს, რომლებიც ადამიანებს იმედს აძლევდა.
პატრიარქის მშვიდი ხმა, მისი ქადაგებები,მისი სითბოთი სავსე მზერა, ადამიანები მასში ხედავდნენ ნუგეშს, სულიერ საყრდენს.
რამდენი თაობა გაიზარდა მისი ლოცვით… რამდენ ადამიანს დაუბრუნა რწმენა…
“ერის მამა” – ეს სიტყვები დღეს ყველაზე ზუსტად აღწერს მის ადგილს ჩვენს ცხოვრებაში, მაგრამ ახლა, როცა ეს ეპოქა დასრულდა, ყველაზე მძაფრად იგრძნობა სიცარიელე, მდუმარება,შიში,რომელიც სიტყვებზე ბევრს ამბობს. თითოეული ადამიანი თავისებურად გლოვობს..
დაიხურა ერთი დიდი ისტორიის ფურცელი — ფურცელი, რომელსაც ერქვა სიყვარული, რწმენა და საქართველო.
🇬🇪❤️”საქართველო, მიყვარხარ” – მისი ეს სიტყვები,მრავალი ადამიანისთვის იმედის ნაპერწკალი იყო. მძიმე წლებშიც კი, როცა ქვეყანა ქარიშხალში იყო გახვეული, ის იდგა, როგორც უხილავი საყრდენი, და გვიჩვენებდა, რომ ყველაზე ბნელ ღამესაც აქვს გათენება.🙏
დღეს,ყველაზე მკაფიოდ ისმის კითხვა: რა დარჩება მის შემდეგ?
🙏დარჩება რწმენა, რომელიც მან ასე ფრთხილად და სიყვარულით დათესა ამ მიწაზე. პატრიარქი კი,დარჩება მაგალითად, როგორ უნდა იყო მტკიცე, როცა გარშემო ყველაფერი ინგრევა; როგორ უნდა შეინარჩუნო სიმშვიდე მაშინ, როცა გულში ტკივილია.❤️
თითქოს მთელი ქვეყანა ერთდროულად ცდილობს გააცნობიეროს, რას ნიშნავს ასეთი ადამიანის გარეშე ყოფნა. რომელიც უყვარდა არა მარტო ქრისტიანებს, არამედ სხვა რელიგიის წარმომადგენლებსაც..
მარტო ეს ისტორია ღირს ერთი ადამიანის ცხოვრებად-2008 წლის აგვისტოს ომის დროს პატრიარქის გორში ჩასვლა და ჩვენი ჯარისკაცების ცხედრების გადმოსვენება: “ჩემი ანაფორა დაუფინეთო”.. 😭🙏
და მაინც, ალბათ ყველაზე სწორი სიტყვა, რომელიც დღეს უნდა ითქვას, არის მადლობა.🙏 მადლობა იმ გზისთვის, რომელიც მან გვიჩვენა. მადლობა იმ იმედისთვის, რომელიც არასდროს დაუკარგავს ხალხს. მადლობა იმ სიყვარულისთვის, რომელიც სიტყვებზე მეტი იყო.
ასეთი ადამიანები არ მიდიან ბოლომდე. ისინი რჩებიან – ხალხის მეხსიერებაში, ლოცვებში, ყოველდღიურ სიტყვებსა და ქმედებებში. და სწორედ ამიტომ, ეს არ არის მხოლოდ დამშვიდობება. ეს არის გაგრძელება. მისი ლოცვა და მისი გზა სამუდამოდ დარჩება ჩვენს გულებში… 🙏
შეგვინდე! გმადლობთ ყველაფრისთვის, უწმინდესო… 💔🙏ასე მწამს: შენი ტკივილისგან განლეული სხეული დაისვენებს, სული კი, უფრო მეტად დაგვიცავს და არ მიგვატოვებს!
უფალს ებარებოდე, პატრიარქო!🙏
