“ალაბუგას” საიდუმლო ინდუსტრია
რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში შემავალ თათრეთის რესპუბლიკაში, კერძოდ იელაბუგას რაიონში მდებარე „ალაბუგას“ სპეციალური ეკონომიკური ზონა, საერთაშორისო ანალიტიკოსების ყურადღების ცენტრში მოექცა. დოკუმენტური მასალებისა და დამოუკიდებელი ჟურნალისტური გამოძიებების თანახმად, თავდაპირველად სამოქალაქო და საგანმანათლებლო მიზნებისთვის შექმნილი სივრცე, მოსკოვმა ირანული დიზაინის მქონე კამიკაძე-დრონების, „გერან-2“-ის (რომელიც ირანული Shahed-136-ის ზუსტი ასლია) მასობრივი წარმოების უმსხვილეს ცენტრად აქცია.
თოქ-შოუებსა და სამხედრო ქრონიკებში კრემლის პროპაგანდა აქტიურად აშუქებს ქარხნის სიმძლავრეებს, სადაც ნედლეულის შეტანიდან დაწყებული, მიკროელექტრონიკის აწყობით დასრულებული, ციკლი თითქმის სრულად ლოკალიზებულია.
ნორჩი მუშახელი და იძულებითი შრომა
ყველაზე შემაშფოთებელი ფაქტი, რომელზეც საერთაშორისო უფლებადამცველი ორგანიზაციები და სააგენტო DW (Deutsche Welle) მიუთითებენ, წარმოებაში არასრულწლოვანი სტუდენტების ჩართულობაა. „ალაბუგა პოლიტეხის“ კოლეჯის მოსწავლეები, რომელთა შორის მეცხრე კლასის ასაკის მოზარდებიც არიან, იძულებულნი არიან სასწავლო პროცესის პარალელურად სამხედრო დრონების ასაწყობ კონვეიერებზე იმუშაონ.
დამოუკიდებელი გამოცემების ინფორმაციით, მოზარდებს ხშირად უწევთ ზეგანაკვეთური მუშაობა ღამის ცვლებში, ადეკვატური დასვენებისა და კვების გარეშე. ისინი, ვინც მძიმე სამუშაო პირობების გამო პროტესტს გამოთქვამენ ან გეგმას ვერ ასრულებენ, სასწავლებლიდან გარიცხვითა და ფინანსური სანქციებით ისჯებიან. კოლეჯის კედლებზე კი საბჭოთა პერიოდის პროპაგანდისტული პლაკატებია გაკრული, რაც ფსიქოლოგიური ზეწოლის კიდევ ერთი ინსტრუმენტია.
მოსკოვი–თეირანის ფარული კავშირი
„ალაბუგას“ სამხედრო ობიექტად გარდაქმნა ირანული მხარის აქტიური მხარდაჭერითა და ტექნოლოგიური ტრანსფერით გახდა შესაძლებელი. CNN-ის საგამოძიებო მასალების მიხედვით, ქარხანაში მუდმივად მიმდინარეობდა ვაკანსიების ბუმი, სადაც ეძებდნენ უპილოტო საფრენი აპარატების ინჟინრებსა და სპარსული ენის (ფარსი) მთარგმნელებს, რათა ტექნიკური დოკუმენტაციის დამუშავება ოპერატიულად მომხდარიყო.
ამჟამად ქარხანა ათასობით მოიერიშე დრონს აწარმოებს, რომელთა ძირითადი სამიზნე უკრაინის სამოქალაქო და ენერგეტიკული ინფრასტრუქტურაა. სამხედრო ანალიტიკოსების შეფასებით, კრემლი ამ გზით ცდილობს დასავლური სანქციებისთვის გვერდის ავლით შეინარჩუნოს იაფი, მაგრამ მაღალეფექტური დამრტყმელი ძალა.