მოკლე აღწერა (Meta Description): ემოციური და სასაცილო ისტორია გერმანიიდან. როგორ ჩაერთო ქართველი ემიგრანტი ენობრივი ბარიერის გამო გერმანულ ტრადიციულ მარშში 120-კილოგრამიანი ბებოს ეტლით. Read more!
ენობრივი ბარიერი და მოულოდნელი სადღესასწაულო მარათონი
ენობრივი ბარიერი მარტო იმას კი არ ნიშნავს, რომ სიტყვები არ გყოფნის… ხანდახან ისეთ კურიოზში ჩაგაგდებს, მთელი ცხოვრება გემახსოვრება. ახლა ერთი ისეთი ამბავი უნდა მოგიყვეთ, დღემდე ღიმილით რომ მახსენდება.
ხომ გითხარით, ჩემი პირველი ფუმფულა ბებო 120 კილოგრამს იწონიდა-მეთქი? სიარული საერთოდ არ შეეძლო და სასეირნოდ სპეციალური ეტლით დამყავდა.
ეს ამბავი 2023 წლის 15 ივლისს, გერმანიის ერთ პატარა, ულამაზეს სოფელ Pfofeld-ში მოხდა. ერთ დილას ბებოს შვილი, ედგარი შემოდის და მეუბნება: „დღეს დიდი დღესასწაულია (როგორც ჩანს, ტრადიციული Schützenfest იყო) და დედა აუცილებლად უნდა წაიყვანო, კონცერტს აყურებინოო“. ფანჯრიდან ხელით გზა მიჩვენა — აი, იმ ქუჩის ბოლოს ხალხი მოგროვდება და იქო.
მოვემზადეთ და წავედით. მიუხედავად იმისა, რომ შუაგული ზაფხული იყო, დიდად არ ცხელოდა. გავუყევით გზას და მივედით გზაგასაყართან, საიდანაც რამდენიმე ქუჩა იშლებოდა. ირგვლივ ჭაჭანება არ იყო! დღის 12 საათია. ცოტა ხანს კი ვიდექით, მაგრამ კაციშვილი რომ არ გამოჩნდა, ვიფიქრე, ალბათ რაღაც შემეშალა-მეთქი და სახლისკენ წამოვედი. თან უკან-უკან ვიყურებოდი — თუ ვინმე გამოჩნდებოდა, რომ მივბრუნებულიყავი.
გულმა მაინც არ მომითმინა, ისევ უკან შევტრიალდი. ნახევარი საათი ვიცადეთ და უცებ… ნამდვილი საოცრება დაიწყო! ჯგუფ-ჯგუფად გამოეფინა ხალხი, ულამაზეს, ტრადიციულ გერმანულ სადღესასწაულო ფორმებში. ისეთი სწრაფი, მტკიცე ნაბიჯებით მოდიოდნენ, გულში გავივლე: „ვაიმე, მანანა, კონცერტი დაიწყო და ამათაც აგვიანდებათ-მეთქი!“.
ჰოდა… გავეკიდეთ ჩვენც!
ციცაბო აღმართი და ჩემი „პირადი“ მარათონი გერმანიაში
მთელი ეს საზეიმო პროცესია ერთ ციცაბო, დიდ აღმართს აუყვა. მიდიან ჩქარა, მივსდევ მეც! მთელი ძალისხმევით, უკანასკნელი ენერგიით ვაწვები ამ უზარმაზარ ეტლს, რომ არ ჩამოვრჩე. მიდიან — მივდივარ… არადა, ეს გზა არ მთავრდება!
გზადაგზა წამიერად თუ ჩამოვჯდებოდი ხოლმე სულის მოსათქმელად, გული რომ არ წამსვლოდა, თან თვალს არ ვაშორებდი იმათ — არ დამეკარგონ-მეთქი. მსვლელობას გზადაგზა სხვა ხალხიც ემატებოდა. ზოგი გაოცებული წამეშველა, ზოგი კი ისე გადმომხედავდა, ალბათ ფიქრობდნენ: „ეს ქალი, ამხელა ეტლით, ამ საზეიმო მარშში ასეთი თავგანწირვით სად მიქრისო?“.
ასე წვალებ-წვალებით ავედით სოფლის თავში, საიდანაც მთელი არემარე ხელისგულივით ჩანდა. მთელი სოფელი იქ მოგროვილიყო. გულში დავმშვიდდი: „უჰ, დიდება უფალს, ახლა დავისვენებ, სანამ კონცერტი დაიწყება-მეთქი“.
მაგრამ სადაა კონცერტი? დრო საშინლად გაიწელა. ისე დაცხა, სუნთქვა მიჭირს…
უკანმოუხედავი დაღმართი და გასაქცევად მომართული ეტლი
როგორც იქნა, შემოჰკრეს დოლი, აჟღერდა საზეიმო მუსიკა და გამიხარდა — აჰა, მეღირსა დაწყება-მეთქი! მაგრამ ზუსტად ამ დროს, ეს ხალხი ერთმანეთის მიყოლებით არ დაირაზმა?! მუსიკისა და სიმღერის ფონზე, საზეიმო ნაბიჯით დაიწყეს… სოფლისკენ სვლა! 🤦♀️
მთელი ეს მასა უცებ შემომეცალა. მივხვდი, თუ ახლავე არ დავედევნები, მარტო დავრჩები — ვაი შენს მანანას! გავეკიდე ისევ. მიუხვიეს, მოუხვიეს, შემოიარეს მთელი სოფელი და მივყვები თავგანწირვით. თუ ასვლისას ეტლს ძალით ვაწვებოდი, ახლა, დაღმართზე ჩამოსვლისას, მთელი ტანით ვეკიდებოდი და ძლივს ვაკავებდი, რომ არ გაქცეულიყო და ბებო სადმე არ გადამეჩეხა!
ასე, ნამდვილი „ექსტრემით“ ჩავუარეთ სოფელს და მივედით ზუსტად იქ, საიდანაც საერთოდ დავიწყეთ ეს საოცარი მოგზაურობა. იმათ გზა გააგრძელეს, მე კი, ძალაგამოცლილმა, აუყევი სახლის გზა. ძლივს მივედი სახლში, ფაქტობრივად, ცოცხალ-მკვდარი.
სიმართლის მომენტი და ჩემი შოკი
სულმოუთქმელად ველოდებოდი ედგარის მოსვლას, გულში საყვედურებს ვამზადებდი: ასე შორს, ეტლით როგორ გამიშვი-მეთქი უნდა მეთქვა და ამ დროს შემოვიდა თუ არა, იცინის: — მანანა, იქ რამ აგიყვანა, ან საერთოდ როგორ მოახერხე მაგხელა აღმართზე ეტლით ასვლაო?!
თურმე მეზობელს დაურეკავს მისთვის და უთქვამს: „დედაშენი ეტლით საზეიმო მსვლელობას მიყვება უკან, მარშში მონაწილეობსო!“. 🙈
თურმე მე ვერ გავუგე სწორად! სულ სხვა რამ უთქვამს: „ქუჩის თავთან გაჩერდით, ჩამოივლიან მარშით, იქვე ღია სცენაზე კონცერტს ჩაატარებენ და მანდედან უყურეთ, არსად წახვიდეთო“.
რა კონცერტი, რის ღია სცენა… ისე მტკიოდა მთელი სხეული დაღლილობისგან, რომ ბებია პირდაპირ ფანჯარასთან დასვი და მუსიკას სახლიდან ვასმენინე. აი, ასე დასრულდა ჩვენი დიდი საზაფხულო „მარათონი“!
მოტივაცია მხოლოდ სწავლა არ არის, მოტივაცია საკუთარ შეცდომებზე სიცილის უნარიცაა. არ შეგეშინდეთ შეცდომების, ისინი ყველაზე ფერად მოგონებებად რჩება! ❤️
თქვენ თუ გადაგხდენიათ მსგავსი კურიოზი ენობრივი ბარიერის ან არასწორად გაგებული მითითების გამო? გამიზიარეთ კომენტარებში თქვენი ყველაზე სასაცილო ისტორიები, ერთად ვიცინოთ!
ავტორი: მანანა წულაია