ეპოქა, რომელიც მარადისობაში გადავიდა 
დასრულდა ეპოქა – ის არ იყო მხოლოდ ეკლესიის მეთაური… ის იყო სიმშვიდის ხმა ქაოსში, იმედის სინათლე ყველაზე ბნელ დღეებში.
დიახ, ეს არის ეპოქის დასასრული. ეპოქის, რომელიც გვასწავლიდა, რომ სირთულეების მიუხედავად, ქართველობას ყოველთვის აქვს ძალა, იდგეს ფეხზე, ილოცოს და ისევ იპოვოს გზა.
93 წლის ასაკში დასრულდა სიცოცხლე, მაგრამ არა მისი გავლენა. თითქმის ნახევარი საუკუნე – ის იდგა საქართველოს ეკლესიის სათავეში. ეს არ იყო მხოლოდ თანამდებობა. ეს იყო მსახურება, რომელიც სავსე იყო ტკივილით, პასუხისმგებლობით და უსაზღვრო სიყვარულით საკუთარი ხალხის მიმართ.
მისი ეპოქა დაემთხვა საქართველოს ერთ-ერთ ყველაზე რთულ პერიოდს – ომებს, კრიზისებს, შიდა დაპირისპირებასა და გაურკვევლობას. და სწორედ ამ დროს, როცა ქვეყანა ხშირად კარგავდა გზას, ის რჩებოდა გზის მაჩვენებლად. არ ყვიროდა, არ აჩქარებდა — უბრალოდ იდგა მტკიცედ და ამბობდა სიტყვებს, რომლებიც ადამიანებს ისევ აძლევდა იმედს.
მისი მშვიდი ხმა, მისი ქადაგებები, მისი მზერა — სითბოთი სავსე, შემწყნარებელი… ადამიანები მასში ხედავდნენ ნუგეშს, რჩევას და სულიერ საყრდენს. რამდენი თაობა გაიზარდა მისი ლოცვით… რამდენ ადამიანს დაუბრუნა რწმენა… რამდენჯერ გაგვაერთიანა მაშინ, როცა ყველაზე მეტად გვიჭირდა…
“ერის მამა” – ეს სიტყვები დღეს ყველაზე ზუსტად აღწერს მის ადგილს ჩვენს ცხოვრებაში, მაგრამ ახლა, როცა ეს ეპოქა დასრულდა, ყველაზე მძაფრად იგრძნობა სიჩუმე, სიცარიელე, რომელიც სიტყვებზე ბევრს ამბობს. სიჩუმე, რომელშიც თითოეული ადამიანი თავისებურად გლოვობს. დაიხურა ერთი დიდი ისტორიის ფურცელი — ფურცელი, რომელსაც ერქვა სიყვარული, რწმენა და საქართველო.
„საქართველო, მიყვარხარ“ – მისი ხმა მრავალი ადამიანისთვის იმედის ბოლო ნაპერწკალი იყო. მძიმე წლებშიც კი, როცა ქვეყანა ქარიშხალში იყო გახვეული, ის იდგა, როგორც უხილავი საყრდენი, და გვახსენებდა, რომ ყველაზე ბნელ ღამესაც აქვს გათენება.დღეს თითოეული ჩვენგანი თითქოს ოდნავ უფრო მარტოა. და სწორედ ახლა, ამ სიჩუმეში, ყველაზე მკაფიოდ ისმის კითხვა: რა დარჩება მის შემდეგ?
დარჩება რწმენა, რომელიც მან ასე ფრთხილად და სიყვარულით გააშენა ამ მიწაზე. დარჩება მაგალითი – როგორ უნდა იყო მტკიცე, როცა გარშემო ყველაფერი ინგრევა; როგორ უნდა შეინარჩუნო სიმშვიდე მაშინ, როცა გულში ტკივილია.მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად, დღეს მაინც ადამიანური სევდაა მთავარი. სევდა, რომელიც არ არის ხმამაღალი -ის ჩუმია, ღრმა და ძალიან პირადი. თითქოს მთელი ქვეყანა ერთდროულად ცდილობს გააცნობიეროს, რას ნიშნავს ასეთი ადამიანის გარეშე ყოფნა. რომელიც უყვარდა არა მარტო ქრისტიანებს, არამედ სხვა რელიგიის წარმომადგენლებსა..
და მაინც, ალბათ ყველაზე სწორი სიტყვა, რომელიც დღეს უნდა ითქვას, არის მადლობა. მადლობა იმ გზისთვის, რომელიც მან გვიჩვენა. მადლობა იმ იმედისთვის, რომელიც არასდროს დაუკარგავს ხალხს. მადლობა იმ სიყვარულისთვის, რომელიც სიტყვებზე დიდი იყო.
მადლობა იმ გზისთვის, რომელიც მან გვიჩვენა. მადლობა იმ იმედისთვის, რომელიც არასდროს დაუკარგავს ხალხს. მადლობა იმ სიყვარულისთვის, რომელიც სიტყვებზე დიდი იყო.ასეთი ადამიანები არ მიდიან ბოლომდე. ისინი რჩებიან — ხალხის მეხსიერებაში, ლოცვებში, ყოველდღიურ სიტყვებსა და ქმედებებში. და სწორედ ამიტომ, ეს არ არის მხოლოდ დამშვიდობება. ეს არის გაგრძელება. მისი სიტყვები, მისი ლოცვა და მისი გზა სამუდამოდ დარჩება ჩვენს გულებში…
გმადლობთ ყველაფრისთვის, უწმინდესო… 
ასე მწამს: შენი ტკივილისგან განლეული სხეული დაისვენებს, სული კი, უფრო მეტად დაგვიცავს და არ მიგვატოვებს!
ასე მწამს: შენი ტკივილისგან განლეული სხეული დაისვენებს, სული კი, უფრო მეტად დაგვიცავს და არ მიგვატოვებს!უფალს ებარებოდე, პატრიარქო
